یه قسمتی از من هست که همیشه ناراحته...نو اوج خوشحالیا و اتفاقای خوب همیشه داره برام غصه میخوره...غصه روزایی که رفتن...با خاطرات بد گذشتن...یه قسمت دیگه همیشه امید داره...به نور...به روشنایی...من با مادرم به اندازه چند خیابان و یک اتوبان فاصله دارم اما از وقتی باردار شدم مث بچگیا که شب خونه خاله یا دایی میموندیم و دلتنگ مامان میشدیم و اروم زیر پتو گریه میکردیم دلتنگ میشم و گریه میکنم و به نبودنش فکر میکنم...احساس میکنم غیر عادی شدم...

ای جامعه خشمگین...ای مردان تهی از احساس..ای زنان سطحیه ریمل بدست...ای دختران پلاستیکی...پسران سیکس پک س... پرست!بیایید کمی آرام بگیریم...ای مادرشوهران بدجنس دیو صفت...ای عروسان دمامه جادو..خواهر شوهران و جاری ها و باجناق ها و ....ای ارشادیان همیشه مرشد!ای روشنفکران همیشه غایب در صحنه...بیایید کمی به خورشید ارامش بدهیم....سوخت بس که سیاهی های مارا سوزاند و ما از رو نرفتیم!

وقتی دوتا خط موازی روی بی بی چک افتاد اینقدر شوکه شده بودم که حتی نمیدانستم باید لبخند بزنم یا ناراحت باشم...اقای مربعی ولی خیلی خوشحال شد..بارها از صمیم قلب من را بوسید و لبخند از روی لبانش محو نمیشد...رفتیم ازمایش خون دادیم..جواب قطعا مثبت بود..من اما به باقیه روزهای عمرم فکر میکردم که دیگر قرار نیست مثل بیست و پنج سال عمرم بگذرد...قرار است یک نفر بچه من باشد و من پا به پایش رشد کنم..پیر بشوم تا او قد علم کند..لج کند...اعلام استقلال کند..درس بخواند و شب های زیادی کنارش بیدار بمانم و قسم بخورم که درس هایش را خوب یاد گرفته و در امتحان فردا حتما موفق خواهد شد...پش

میترسم...خیلی...برای این تغییر بزرگ خیلی میترسم...

بعضی حرفها گفتن ندارد...مثل غصه هایی که عمیقا از درون ادم را میسوزاند و هیچ کسی توان درک آن را ندارد...چون یا خودش مقصر بوده یا ناخواسته باعثش شده..بعضی حرفها فقط گفتنشان غصه ها را زیاد میکند...